Ληστές: το δίκαιο του Ολύμπου

Δε χρειάζεται να αναφέρουμε πόσα περιστατικά με ληστές στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας, όπως αυτό με τους Αρβανιτάκηδες στο Δήλεσι. Αλλά θα εστιάσω στον Όλυμπο, για προσωπικούς λόγους τώρα.

Παιδί θυμάμαι αμυδρά είχα πάει στη Λευκάδα (οικογενειακά) και είχα δει την πολύ γνωστή φωτό του Γιαγκούλα που θυμάμαι ότι αν και κοίταζα τρομαγμένος δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της, σε ένα σπίτι- μουσείο κάτι τέτοιο ήτανε. Αυτή τη φωτό λέω:

Τυχαία πάλι έπεσα πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ για το ληστή Γκαντάρα (βλέπε πηγές) και λέω να γράψω ένα ποστ για τους ληστές, μιας που έχω και καιρό. Πάμε στο τότε.

Όλυμπος, μετά τη μικρασιατική καταστροφή 
Όλυμπος, ούτε 100 χρόνια πίσω σε μία περιοχή που μόλις είχε ενωθεί με το μόλις 100ετές ελληνικό κράτος.
Η ύπαιθρος ταλαιπωρημένη οικονομικά μαστίζεται από φτώχεια και κύρια ασχολία των κατοίκων ηγ κτηνοτροφία.

Σε εκείνες τις περιοχές έδρασαν οι celebrities της εποχής, οι ληστές... Προσπαθώντας να βρω κοινά στοιχεία γιατί και τους θαύμαζαν και γιατί έκαναν τόσο βίαια εγκλήματα με μία ιδιαίτερη ευαισθησία περί δικαίου, κατάλαβα ότι είχαν υποστεί μία αδικία, στο χωριό που μεγάλωσαν είχαν δώσει αφορμές και οι συγχωριανοί τους είχαν μειώσει (μιλάμε για άλλες εποχές και ηλικίες τότε) και αναγκάζονταν να βγουν στο βουνό να ζήσουν και να δράσουν.

Δείτε τι λέει το μαχαίρι του Γιαγκούλα, η Παρδάλα, τι έγραψε ο ίδιος δηλαδή πάνω της (φυλάσσεται σήμερα στο εγκληματολογικό μουσείο):

«Προς τους πάντας. Μη δηνάμενος να εύρο ίδινος δικαίου παρά της δυκαιοσήνης των Ελλήνων, ηναγγάσθην να τονίσο το δίκαιον της Παρδάλας ή Μαχαίρας. Όθεον η ύψηστος αυτή λειτουργός της ανάνδρου Δικαιοσύνης ονόματι Παρδάλα έχη τον λόγον από σήμερον εις πάντας τους αιωθούντας και απίστους. Η λειτουργία αυτής έσετε πάντοτε ειλικρινής και ουδέποτε θέλη λησμονήση τα Ιερά καθήκοντά της προς αναμονή του δικαίου.
Μαρτίου 1917»

Ελεύθερη απόδοση στη νέα ελληνική:

«Προς όλους. Επειδή δεν μπορώ να βρω δίκαιο στη δικαιοσύνη των Ελλήνων, αναγκάσθηκα να τονίσω το δίκαιο της Παρδάλας ή Μαχαίρας. Από τώρα και στο εξής η ύψιστη αυτή λειτουργός της άνανδρης Δικαιοσύνης, η ονομαζόμενη “Παρδάλα”, έχει τον λόγο απέναντι σε όλους τους υπεύθυνους και άπιστους. Η λειτουργία αυτής της μαχαίρας θα είναι πάντα ειλικρινής και πότε δεν θα λησμονήσει τα ιερά της καθήκοντα για την απονομή του δικαίου.
Μάρτιος 1917».

Δεν μπορώ να βρω δίκαιο στη δικαιοσύνη των Ελλήνων λέει ο Φώτος το 1917, μόλις 17 χρονών τότε. Σκοτώθηκε από απόσπασμα στην Κλεφτόβρυση Ολύμπου στα 25 του, ενώ είχε γίνει διάσημος στην εποχή του. Κατά άλλους σκότωσε 20 άτομα, κατά άλλους 50. Αναφέρεται ότι είχε προβλέψει και το θάνατό του διαβάζοντας τα σπλάχνα από αρνί λίγες ώρες πριν, αλλά και ότι οι ληστές από τα βουνά και τα μαχαίρια θα πάνε στις πόλεις με γραβάτες... 

Γιατί βγήκαν αυτοί οι άνθρωποι στο βουνό; 

Ο Γιαγκούλας ήταν μικρός κάτι σαν το παιδί που πείραζαν όλοι. Έφυγε 16 χρονών γιατί τον περιγελούσαν ως κλεφτοκοτά στο χωριό του. Ο Γκαντάρας  βγήκε στο κλαρί τον Ιούλιο του 1918, με σύντροφο του τον Γεώργιο Βελώνη, έχοντας λιποτακτήσει απ’ τον στρατό και με σκοπό να σκοτώσει έναν τσιφλικά που είχε βιάσει τη σύζυγό του.

Καθαρά για λόγους δικαίου δηλαδή... μη ξεχνάμε ότι οι ληστές ζούσαν εις βάρος των κτηνοτρόφων και κάποιοι προδότες τους έδιναν και ή γλίτωναν και εκδικούνταν ή σκοτώνονταν. Φυσικά έφταναν σε ακρότητες, κανιβαλισμού κιόλας... Παγιδευμένα ζώα θα λέγαμε σήμερα. Άνθρωποι που δεν είχαν ευκαιρία σε τίποτα καλύτερο, ψάχνοντας τι..; ίσως προσπαθώντας να ζήσουν ελεύθεροι. Μη ξεχνάμε ότι τότε και οι χωρικοί πιέζονταν ή από κάποιο αφεντικό ή από τους ληστές, ή από τη χωροφυλακή που έψαχνε τους ληστές... μία άλλη κοινωνική πραγματικότητα. 

Ληστές- celebrities

Οι ληστές έγιναν τραγούδια και θρύλοι. Σημαντική είναι η μοναδική ίσως φωτογράφιση του Γκαντάρα  όσο ήταν ληστής, όπου κάλεσε το φωτογράφο Αθανάσιο Μάνθο από τα Τρίκαλα στο λημέρι του. Σήμερα ο εγγονός του διατηρεί το επάγγελμα του παππού του.  

Είναι σημειωτέο επίσης ότι οι ληστές υπέγραφαν, είχαν brand, η εικόνα δίπλα είναι αληθινή, ο Γιαγκούλας υπέγραφε και ως βασιλιάς των Ορέων. Ας μη ξεχνάμε ότι τα δημοτικά τραγούδια ήταν και τα media της εποχής, διαδίδοντας τα νέα τραγουδώντας τα ως αφήγημα. Ωραίες εποχές.  

Ένα πολύ ωραίο τραγούδι για τον φωτογράφο του Γκαντάρα, τον Α.Μάνθο φωτογράφο των Τρικάλων.. ποίημα του Χρήστου Μπράβου. 

Το τέλος των ληστών 

Οι ληστές τέλειωσαν ότι ψηφίστηκε ένας νόμος με τον οποίο ένας ληστής έπαιρνε χάρη αν έφερνε το κεφάλι ενός άλλου.. του Υπουργού Εσωτερικών Κονδύλη τότε. Απλό ε; 

Πηγές 

αρχείο ΕΡΤ οι λήσταρχοι του Ολύμπου 
Ο φωτογράφος των Τρικάλων 

Γιαγκούλας Μηχανή του χρόνου 

Γκαντάρας Ελλήνων δρώμενα 

Κείμενα εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ 
Η σφαγή στο Δήλεσι από τη Μηχανή του χρόνου 

Η γενιά του Μνημονίου

Τι ζούμε λέμε όλοι κάθε μέρα. Και μετά από αυτό που συνέβη στην Κύπρο τις προάλλες και το δημόσιο ναζιστικό χαιρετισμό του Κατίδη σκέφτηκα το όνομα της γενιάς μετά τη γενιά του Πολυτεχνείου. Η γενιά του Μνημονίου.

Δε ξέρω γιατί δεν έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ως όρος αλλά είχαν ευρέως χρησιμοποιηθεί όροι όπως η γενιά των 700 ευρώ (επί Καραμανλή πάντα) αλλά για το Μνημόνιο χρησιμοποιούνται ευρέως οι όροι μνημονιακός- αντιμνημονιακός και αυτό γιατί ο σκοπός πλέον είναι ο διχασμός μετά τον πόλεμο - όπως ακριβώς μετά τον ΒΠΠ- φοβερό.

Η γενιά του Μνημονίου είναι εξυπνότερη, γρηγορότερη, ανοικτότερη από τη γενιά του Πολυτεχνείου αλλά έχει ένα μεγάλο, τεράστιο πρόβλημα. Των πηγών. Δεν είναι αυτάρκης. Όχι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως πνευματικά. Οι πηγές που διαβάζει και αναφέρεται είναι κάτι υποκουλτούρες. Και λέω να αναφέρω μερικές πηγές σκέψης που όσο μπορώ τις διαβάζω αλλά είναι άγνωστες.

O Σαραντάκος (προς θεού δεν μπορώ εγώ να μιλήσω για το Σαραντάκο) λέει κάτι
Ωστόσο, ο ισόβιος αποκλεισμός είναι ηλίθια ποινή που αντιβαίνει στον σωφρονιστικό χαρακτήρα που πρέπει να έχει μια τιμωρία.

που μου δίνει αφορμή να πω για τη δικαιοσύνη... Δεν υπάρχουν πηγές δικαιοσύνης, για να υπάρχει εμπιστοσύνη το 3ο έλλειμμα, μετά το πνευματικό και το οικονομικό.

Το 4ο επίσης είναι το έλλειμμα του (ευ) αγωνίζεσθαι, καθώς ο Κατίδης είναι ΑΘΛΗΤΗΣ... ο αθλητισμός υποτίθεται προάγει το φίλαθλο πνεύμα, να θυμίσω την Παπαχρήστου που πάλι την τιμώρησαν με αποκλεισμό;;; αναρωτιέμαι αλήθεια αν το κάνουν επίτηδες... γιατί αν το κάνουν πετυχαίνουν το διχασμό.

Τα ελλείματα άρα είναι είναι πέρα από το οικονομικό, αλλά δε χρειάζεται να αγχωθεί κανείς, γιατί και τα κακά όπως και τα καλά τελειώνουν, αρκεί να αρχίσεις να κάνεις κάτι για αυτά (και για τα δύο). Και τι κάνεις για το συγκεκριμένο; πχ διαβάζεις λίγο Λιαντίνη

Είναι μεγάλη ιστορία να πιαστώ να σε πείσω, ότι οι νεοέλληνες από τους αρχαίους έχουμε μόνο το τομάρι που κρέμεται στο τσιγκέλι του σφαγέα. Θέλει κότσια το πράμα. Θέλει καιρό και κόπο. Θέλει σκύψιμο μέσα μας, και σκάψιμο βαθύ. Και κυρίως αυτό: θέλει το μεγάλο πόνο.

για να θυμηθούμε ποιοι αλήθεια είμαστε. Και να σκεφτούμε λίγο για να συνέρθουμε από το σοκ. Και δεν είναι δικό μας, παγκόσμιο είναι. Μετά το Χάος έρχεται η Δημιουργία.

Μακροπρόθεσμα, όμως, μόνη ασπίδα είναι η γνώση όπως λέει και ο Μαυρωτάς.. Η γνώση των παλιών αυτοκαταστροφών μας από διχασμούς. Η κεντρική πλατεία στην Αθήνα είναι η Ομόνοια
Και στην τελική στην Ελλάδα ζούμε, όλα τα έχουμε το μόνο που δε θέλουμε είναι το Χάος :) 

Ποιός είναι ο Έλληνας, ή έστω τί είναι;

Aegean Sea

Για τους Ρώσους είναι Ορθόδοξος που μπορεί να έχει τουρκέψει και λίγο, για τους δυτικούς γενικά ο πολιτισμικός πρόγονός τους που μισούνε αλλά ταυτόχρονα ζηλεύουν αλλά και θαυμάζουν. Για τους Αμερικάνους είναι ένα μακρινό ιδεατό γνωσιακό πρότυπο, για τους Άραβες ένας λαός που έχει υποφέρει πολλά από τους δυτικούς, όπως και αυτοί. 

Για τους Ιταλούς είναι ο μακρινός τους ξάδερφος πιο κατοντυμένος ίσως, για τους Γάλλους είναι ένας εμπνευσμένος πρόγονος. Για τους Κινέζους ένας αξιοσέβαστος πολιτισμός, για τους Ινδούς κάτι παρόμοιο και για τους Τούρκους ο "κομσού", ο γείτονας, παρά το τόσο αίμα στους αιώνες γειτονιάς.  Για τους Μεσανατολίτες ίσως ο πιο τυχερός ανατολίτης που έγινε Ευρωπαίος και για τους Αργεντίνους κάποιος που τους μοιάζει, σαν τους Λιβανέζους.  Για τον Έλληνα όμως ποιος είναι ο Έλληνας (εκτός από κάποιον που όλοι θα θελαν να έχουν τα πράγματά του στο μουσείο τους);;; 

Επεξήγηση:
Το ποστ αυτό σκοπό έχει να παρουσιάσει ωραία:
α) γιατί οι Έλληνες είμαστε τόσο μεγάλα ψώνια
β) τα θετικά μας
γ) τα αρνητικά μας
δ) έναν ωραίο τρόπο να μας δούμε
[Επειδή αυτό το ποστ είναι από την τρικυμία που έχω συνήθως στο κεφάλι μου, μη με παρεξηγήσετε. Απλά κάνω μία διήγηση γνώσης από διάφορες επιστήμες και παράθεση πληροφοριών συνδέοντας πρόσωπα και πράγματα. Καλή ανάγνωση.]

1. Οι Έλληνες ως φορείς πολιτισμού και ο ελληνικός το επίκεντρο. Γιατί; 
Και ο Νίτσε και ο Φρόυντ μιλάνε για το πολύ ισχυρό πολιτισμικό υπόβαθρο των Ελλήνων. Γιατί; Γιατί έχουν την τύχη και βρίσκονται πάνω ακριβώς στο κέντρο της μετάβασης από την Ανατολή στη Δύση. Δηλαδή;

Ο ελληνικός πολιτισμός ως ΙΔΕΑ, δηλαδή το ελληνικό αλφάβητο, Όμηρος, Ηρακλής, Αχιλλέας, Οδυσσέας, Ολυμπία, Όλυμπος, Δελφοί,  
αφορά στην πραγματικότητα έναν πολιτισμό που συναντάει η αρχαιολογική επιστήμη σε Ελλάδα και σε περιοχές που σήμερα ανήκουν σε Τουρκία, Ουκρανία, Ιταλία, Γαλλία, Κύπρο, Συρία και άλλες διάφορες χώρες. Τέχνη, δηλαδή έκφραση των ελληνικών ιδεών (αρμονία, μέτρο, άνθρωπος) που προκαλούν το θαυμασμό παντού. Ωραία ως εδώ.

Το ερώτημα είναι από πού προήλθαν αυτές οι ιδέες;

Εδώ όλοι θα πουν μα από τους φιλόσοφους. Όχι. Πάμε πιο πίσω. 

Το αλφάβητο και ο ανατολίτης πρίγκηπας
Η αρχή ενός πολιτισμού λέμε ότι είναι το αλφάβητο. Η μυθολογία εκτός από την Τροία που τη βρήκε ο Σλήμαν (τυχερός και επίμονος άνθρωπος) λέει ότι το αλφάβητο το έφερε ο Κάδμος από τη Φοινίκη, σήμερα Λίβανος. Η λέξη Κάδμος ΔΕΝ είναι όνομα αλλά σημαίνει ο ανατολίτης από το σημιτικό qdm-> ΚΔΜ= Κάδμος. Ένας ανατολίτης πρίγκηπας λοιπόν που έρχεται στη Θήβα και παντρεύεται την Αρμονία (την Αρμονία δεν εξυμνεί ο Παρθενώνας;). Σύνδεση λοιπόν της ανατολή με την ελληνική αγάπη για το ωραίο στο μύθο.
Αυτό τοποθετείται ας πούμε ιστορικά ΠΡΙΝ τον Τρωικό πόλεμο (1100 πΧ), γύρω στα 2000-1600 π.Χ. Δεν μπαίνω στο θέμα Γραμμική Α- Β απλά αναφέρω ότι έχει διαβαστεί η  Γραμμική Β (θεωρείται μυκηναϊκή  πάνω σε πήλινες πινακίδες) και μας πάει στο 1450-1250 πΧ περίπου.
Η μη διαβασμένη γραμμική Α θεωρείται μινωική (που μας πάει πιο πίσω στο 1800-1450 πΧ. περίπου) και δε γνωρίζουμε τι μιλούσαν στην Κρήτη λοιπόν τότε.

Συνεπώς είναι λάθος και να λέμε "το αγγλικό αλφάβητο προήλθε από το ελληνικό" γιατί το αγγλικό, το λατινικό και τα περισσότερα ευρωπαϊκά αλφάβητα ΕΙΝΑΙ Ελληνικά (και πώς να μην είναι άλλωστε).


Κρήτη, Μίνωας και Ευρώπη
Η μετάβαση της γνώσης από την Αίγυπτο στην Ελλάδα έγινε από την Κρήτη. Να αναφέρω ότι ο Μίνωας (τίτλος σαν του Φαραώ) κάθε 9 χρόνια συνομιλούσε (όπως ο Μωυσής με το Θεό) με τον Δία στην κορυφή του Ψηλορείτη; μη ξεχνάμε ότι και ο Δίας γεννήθηκε στην Κρήτη, με τους Κου-Ρή-Τες και η Ευρώπη, αδελφή του Κάδμου απήχθη στην Κρήτη. Η σύνδεση Ελλάδας- Ανατολής μέσω Κρήτης και Αιγύπτου είναι ολοφάνερη..


Ελλάδα και Αίγυπτος
Ας υποθέσουμε ότι δε φτάνει αυτό. Πάμε πιο μετά: Ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε στο ναό του Άμμωνα Δία, στην Όαση της Σίβα και εκεί οι ιερείς τον αναγνώρισαν ως Φαραώ και του είπαν ότι είναι Υιός του Δία. Ο Παρθενώνας στην Αθήνα είναι μία πυραμίδα με όγκο (αν προεκταθούν οι πλευρές του ίση με το μισό της πυραμίδας του Χέοπα. Η ελληνική τέχνη δηλαδή είναι συνέχεια του Αιγυπτιακού πολιτισμού, και στην πρώιμη εποχή της (γεωμετρική περίοδος) δείχνει ακόμα πιο ανατολίζουσα. Συνεπώς ο ελληνικός πολιτισμός αποτελεί απλά μία εξέλιξη των ανατολικών πολιτισμών προς τον Άνθρωπο, το Ωραίο, την Αρμονία, με τους οποίους συνδέεται ολοφάνερα.

Ινδία- Ευρώπη και Ινδοευρωπαίοι
Η θεωρία των Ινδοευρωπαίων αφορά την κοινή καταγωγή πολιτισμών από τη Θράκη ας το πούμε έως τη Βόρεια Ινδία με γλωσσικές σχέσεις κυρίως.
Πολλοί λένε ότι και ο Πυθαγόρας πήγε έως και την Ινδία και περιγράφεται και ως σαμάνος. Μη ξεχνάμε ότι όταν και ο Αλέξανδρος έφτασε στην Ινδία συνάντησε φιλοσόφους. Εξάλλου ο δυτικός μας κόσμος έχει ως κέντρο την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν είναι στο κέντρο του κόσμου, υπήρχε και ο κινέζικος πολιτισμός και ο ινδικός.

Συνεπώς... Εμείς κάναμε μία πολύ ΩΡΑΙΑ (ωραίος = αυτός που είναι στην ώρα του) επεξεργασία και το δώσαμε παραπέρα...

2. Το ψέμα του "εμείς τα βρήκαμε πρώτοι αυτά"
Ω ναι το ξέρουμε. Το χειρότερο δεν είναι ότι τα βρήκαμε, αλλά τα επεξεργαστήκαμε και τα διαδώσαμε λόγω αποικιών, εμπορικών δραστηριοτήτων, λόγω Αθήνας και Πειραιά, λόγω Αλεξάνδρου και Αλεξάνδρειας, λόγω Ρώμης, λόγω Βυζαντίου (Κωνσταντινούπολης καλύτερα).
Όντως τα γαμήσαμε όλα. Για αυτό εκτός από σύνδεσμοι είμαστε και καλοί έμποροι και μεταφορείς μηνυμάτων  τεχνογνωσίας, επεξεργαστές πληροφοριών. Πήραμε την πληροφορία και τη γνώση από την Ανατολή, την επεξεργαστήκαμε στον ήλιο και με τη θάλασσα την πήγαμε παντού. Μαγκιά. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τα "βρήκαμε" απλά μιλήσαμε πρώτοι και κυρίως τα διαδώσαμε πρώτοι. Ερμής γαρ, αγγελιοφόρος του Δία, μεταφορέας μηνυμάτων, προστάτης εμπόρων ΚΑΙ κλεφτών.

Σημ. Ας μη ξεχνάμε ότι δε μας ένοιαζε κ ποτέ πώς μας λένε, από Αθηναίοι και Σπαρτιάτες γίναμε Ρωμιοί, και μετά Έλληνες. Έχει σημασία; Μπα. Αφήστε που μετά τον Αλέξανδρο είχε ελληνοποιηθεί όλος ο γνωστός τότε κόσμος. Εμείς δεν το ξέρουμε. 

3. Οι Έλληνες θα είναι πάντα παιδιά ή το "Έλληνες αεί παίδες εστέ" του Σόλωνα 
Αυτοί είχαν πει οι ιερείς της Αιγύπτου στο Σόλωνα, εκτός του ότι μας αρέσουν τα παιχνίδια, είμαστε λίγο ανώριμοι, επιπόλαιοι, αφελείς, αλλά δεν είμαστε κακοί ούτε μοχθηροί και ούτε γέροι φυσικά. Το γιατί σε αυτό... δύσκολο να το πει κανείς. 

Ο Φρόυντ στο Ναό της Αθηνάς

Acropolis

Θα είμαι ειλικρινής. ΔΕΝ είχα προγραμματίσει το παρακάτω ποστ, αλλά βρήκα στο βιβλίο "Ξαναδιαβάζοντας τον Φρόυντ" του Γιώργου Βαμβαλή τυχαία, το κεφάλαιο 10 κάτι που δε γνώριζα, ότι ο Φρόυντ είχε επισκεφτεί την Αθήνα και την Ακρόπολη και έγραψε κάτι που για μένα είναι το ιδανικό μότο του ελληνικού τουρισμού σήμερα (και πάντα). Είπε λοιπόν για την εμπειρία του στην Ακρόπολη ο Ζίγκι: 

"Υπάρχουν όλα αυτά έτσι, όπως τα μάθαμε στο σχολείο;"

Σοκ και Δέος. Σε επιστολή του σε ένα φίλο του χρόνια μετά, ο Φρόυντ μιλάει για τη διαταραχή μνήμης που έπαθε όταν είδε την Ακρόπολη. Εδώ η επιστολή A Disturbance of Memory on the Acropolis. 

Λέει ακριβώς ο άνθρωπος που κρατούσε ημερολόγιο μικρός στα Αρχαία Ελληνικά:

We could not believe that we were to be given the joy of seeing Athens." ......

..."It is not true that in my school days I ever doubted the real existence of Athens. I only doubted whether I should ever see Athens. It seemed to me beyond the realms of possibility that I should travel so far - that I should 'go such a long way'.[...]

Το city break ή η επίσκεψη του Ζίγκι στην Αθήνα το 1904

Ο Φρόυντ δεν είχε προγραμματίσει την επίσκεψή του στην Αθήνα. Πήγε τυχαία από το πλοίο που πήγαινε Τεργέστη- Πόλη και ήρθε για ένα τριήμερο. Για την επίσκεψή του στην Ακρόπολη φόρεσε το καλύτερό του πουκάμισο και τη πρώτη μέρα που ανέβηκε έμεινε 2 ώρες, τη δεύτερη όλη μέρα. 

Για τον Φρόυντ αυτές οι ώρες στην Ακρόπολη, ήταν εξαιρετικά σημαντικές και τις θυμόταν ως το θάνατό του, επειδή έπαθε κάτι εκεί που ο ίδιος ονόμασε “σύγχυση της μνήμης” και το περιέγραψε εκτενώς σε γράμμα που έστειλε στον φίλο του Romain Rolllan. Ήταν σαν να μην πίστευε ότι το μνημείο αυτό, για το οποίο τόσα είχε μάθει και διαβάσει, υπήρχε όντως. Στην αγγλική γλώσσα θα λέγαμε ότι ένιωσε πως ότι έβλεπε ήταν: too good to be true.

Ακριβώς αυτό. Αυτή είναι η Ακρόπολη. 

Γράμμα στο Ρομαίν Ρολλάν, Ιανουάριος 1936, γραμμένο τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του: 

΄Ενα τέτοιο φαινόμενο εβίωσα στον εαυτό μου πριν από χρόνια, το 1904, και δεν το κατανόησα ποτέ. Ξανά και ξανά επανέρχεται τα τελευταία χρόνια στη μνήμη μου και δεν ξέρω γιατί. Τελικά αποφάσισα ν΄ αναλύσω το βίωμα αυτό, και ιδού το αποτέλεσμα: "Σύγχυση της μνήμης στην Ακρόπολη." 

Άλλη μία λεπτομέρεια από το ταξίδι του προς την Αθήνα. 

Τον Αύγουστο του 1904, ο Φρόυντ, συνοδευόμενος για μια φορά ακόμη από τον Αλέξανδρο (τον αδερφό του), ξεκίνησε για την Ελλάδα. Το πρωί της 30ης Αυγούστου σαλπάρησαν για το Μπρίντεζι, ταξίδι είκοσι τεσσάρων ωρών. Μεταξύ των επιβατών ήταν και ο καθηγητής Dorpfeld, βοηθός του περίφημου αρχαιολόγου Σλήμαν. Ο Φρόυντ κοίταζε με δέος τον άνθρωπο που είχε βοηθήσει στην ανακάλυψη της Τροίας, αλλά ήταν υπερβολικά ντροπαλός για να τον πλησιάσει. 

Το βαθύτερο νόημα της διαταραχής του Ζίγκι 

Υπάρχουν έρευνες που μελετάνε την επίδραση της Ακρόπολης και της Αθήνας στο Ζίγκι, κάτι λίγο πολύ γενικά άγνωστο. Στο τέλος της ζωής του ο Ζίγκι έγραφε για να διαλύσει το πατριαρχικό πρότυπο του πατέρα του και του Μωυσή.... Διαβάστε εδώ και έχω βάλει παρακάτω κάποια αποσπάσματα από την εργασία   Freud's "  Disturbance of Memory on the Acropolis" Revisited.

For, as I intend to show, at the time of his momentary astonishment, Freud's secret  ambition  to topple and replace Moses, both as lawgiver and as deliverer of the Jews, was stirred up on  the Acropolis.   

" Freud, in the Open Letter's last few sentences, states that his standing on the Acropolis in  Athens signified the fulfilment of a forbidden wish, the wish to excel one's father, and that the derealization or his fleeting disbelief in the  Acropolis kept him  from acknowledging that this impious wish has been realized: 

    I might that day on the Acropolis have said to my brother: 'Do you still remember how, when we were young, we used day after day to walk on the same streets on our way to school, and how every Sunday we used to go to the Prater or on some excursion we knew so well? And now, here we are in Athens, and standing on the Acropolis!  We really have gone a long way!'. . . It must be that a sense of guilt was attached to the satisfaction in having gone such a long way: there was  something about it that was wrong, that from earliest times had been forbidden. . . . It seems as though the essence of success was to have got further than one's father, and as though to excel one's father was still something forbidden.  

 . . . The very theme of Athens and the Acropolis in itself contained evidence of the son's superiority. Our father had been in business,  he had had no secondary education, and Athens could not have meant much to him. Thus what interfered with our enjoyment of the journey to Athens was a feeling of filial piety . . .  (pp. 247-8; Freud's italics.)  

  And it is here that Freud is holding back: the "feeling of filial piety" which interfered with his enjoyment on τhe Acropolis pertained not only  to his deceased father, Jakob, whom he has excelled, but  also to Moses, whom Freud, since before the turn of the century, has  been  secretly bent on surpassing.

After writing the last  sentence of  Moses and Monotheism and placing his pen on his antiquities covered desk, did  this lonely and unknown fighter for the human rights of his beseiged nation  lift his precious  "Athene," and to that virgin goddess of wisdom and of war make a silent prayer? 

Η Αθήνα που λέει το κείμενο αναφέρεται ως ένα αρχαία άγαλμα της Αθηνάς που είχε στην κατοχή του ο Ζίγκι "Freud retrieved from Bonaparte, who had smuggled it out of  Austria for him, his 41/8-inch bronze statuette of Athena  (Jones, 1957, 227-8)".

'So all this really does exist, just as we learnt it at school!' 

Νυν υπέρ πάντων (προϊόντων) αγών

[Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση: για να μπεις στο πνεύμα είχα γράψει παλιά μερικά ποστς για το μάρκετινγκ (για τις αγορές,  το μάρκετινγκ κ το Σωκράτη, για το μάρκετινγκ και τη χωριάτικη, τον ήρωα τουρίστα -επισκέπτη της χώρας μας και άλλο ένα για το χιώτικο εμπορικό δίκτυο)]. Σταθερός στις αξίες μου λέω να γράψω το επόμενο ποστ για την ανάγκη για ποζίτιονινγκ, ελληνιστί positioning ή τοποθέτηση.

Σαφώς το πρωταρχικό πρόβλημα (μας) είναι η απώλεια του ενστίκτου της αγοράς που έχει ως τελικό στόχο την πώληση. Θεωρώ ότι είναι μάλλον ένα ψυχολογικό κίνητρο που σχετίζεται με ένα είδος ικανοποίησης ή νίκης, όπως του σκόρερ στο ποδόσφαιρο, μη ξεχνάμε ότι "βάζω γκολ" = goal = στόχος. Θέμα ανθρώπων δηλαδή.

Πολλοί θεωρούν ότι ο τουρισμό θα μας σώσει. Ο τουρισμός ξεκίνησε στην Αρχαία Ελλάδα από όσους ταξίδευαν για να δουν άλλες περιοχές (δεν υπήρχαν χώρες). Από τότε εξελίχθηκε κ έχει μετατραπεί σε αυτό που λέμε σήμερα Υπηρεσίες. Άρα από απλή περιήγηση πήγαμε στις οργανωμένες υπηρεσίες που αγοράζει κάποιος στον τόπο παραμονής. Σήμερα (2013) φτάσαμε στο σημείο ο δυνητικός επισκέπτης να εξετάζει τις οργανωμένες υπηρεσίες ΠΡΩΤΑ κ ΜΕΤΑ να αποφασίζει το ΠΟΥ θα πάει. Αν το καλοσκεφτείς, αλλάζει ο κλάδος γιατί δεν πάμε στο μάρκετινγκ ΤΟΠΟΥ αλλά στο μάρκετινγκ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ τόπου. Αλλά εγώ δεν είμαι ειδικός σε αυτά, το σίγουρο είναι αν δεν έχεις υπηρεσίες δεν έχεις τουρισμό.

Ντάξει ότι έχουμε φιλοξενία έχουμε, αλλά η φιλοξενία δεν είναι υπηρεσία, είναι ιδιότητα. Στις υπηρεσίες χάσκουμε. Το ελληνικό μοντέλο (αράζω στο μαγαζί κ περιμένω τον πελάτη να μπει μέσα) αρκούσε προ κρίσης. Σήμερα πρέπει να βγάλουμε τα σπασμένα. Για αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάμε στις αγορές ΕΞΩ κ να πουλήσουμε τα προϊόντα μας. Για να γίνει αυτό πρέπει να προϊόντα να φτάσουν στο ράφι (=διανομή). Δεν είναι θέμα ούτε ποιότητας προϊόντων (μια χαρά είναι το λάδι σου φίλε μου)  ούτε δικό μας είναι θέμα ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ (πρέπει να μου πεις τι σκατά μπορώ να κάνω με το λάδι σου ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΞΕΡΩ, δεν το είχα στον κήπο μου!!!). Κ δεν την έχουμε τη γαμημένη τη γνώση τώρα, πώς να το κάνουμε ξεστραβώσου να σου πει κάποιος που ξέρει τι είναι.

Γερμανοί στην Ανάφη
απολαμβάνουν το ελληνικό πρωινό

Αν δεις ένα παράδειγμα πάλι δικό μας για το πόσο λάθος το βλέπουμε δες το Greek breakfast που θέλουν να το λανσάρουν παντού (δε λέω άλλα..). Όπως είπε κ ο φίλος δε θα δεις καμία γιαγιά ή παππού να τρώει πρωινό εκτός από καφέ με μπισκότο ή πίτα συν το τσιγάρο. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ άλλο Ελληνικό πρωινό. Εδώ όμως λυσσάμε ντε και καλά να το οργανώσουμε. Αφού δεν υπάρχει τι να οργανώσεις;

Άσε ρε Μέσσι τώρα

Ο καθηγητής μου ο Κονδύλης είχε πει ότι όταν ένα σύστημα καταρρέει, καταρρέει συνολικά. Έτσι κ εμείς θεωρώ ότι καταρρεύσαμε επειδή χάσαμε την επιθέτικότητα (οι αγγλοσάξωνες το λένε ανταγωνιστικότητα) μας παντού. Ενώ κάποτε ο Έλληνας γύριζε κ μύριζε, μετά μαζεύτηκε πίσω από ένα γραφείο του δημοσίου να χτυπάει σφραγίδες. Φυσιο-λογικά ήρθε η κατάρρευση*.

Τελικά πάλι καταλήγεις ότι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία κ από τη νοοτροπία του Καραγκούνη να πάμε στη νοοτροπία του Μέσσι (που τόσο μελετάμε την Αργεντινή). Χωρίς να μας φταίνε οι άλλοι, ας δούμε πρώτα εμάς κ τότε μπορούμε να παίξουμε σε διεθνές πρωτάθλημα. Κ μην πας μακριά, πήγαινε δίπλα. Τώρα αν θέλουμε Κολοκοτρώνη πάλι για να ξαναγίνουμε κοσμοπολίτες, θα δείξει. Πάντως κάποιοι ξεκινήσαν ήδη το αντάρτικο (και οι φιλέλληνες ήταν πάντα εκεί).

Τελικά μόνο για positioning δεν έγραψα.

*όπως θα έρθει κ η άνοδος, ο κύκλος γυρίζει πάντα